HİKAYE
Palyaço: ellerimle ittim geçmişimi en yakışanı gitmek gibi geldi herşey düzelir iyi olanı yakalayabilirim belki
Mutlumuyum diye soruyorum kalbime idare ederiz geçiyor
Neden diye sordu palyaço neden hep mutlu olamıyorum
Ağaç: savaşmak yerine kaçmayı tercih edenler bir parçalarınıda toprağa gömerler
Farkında olmadıkları hala yaşıyor olduklarıdır
İşte bu yüzden mutluluğu kovalamak yerine yer yüzüne çıkarıp ellerinle parçalamak gerekir o zaman kaderi yoklarsın dedi
Bunu duyan palyaço eksik parçanın cesaret olduğunu öğrendi ( Bazen gitmek yada aklına koydugunu yapmak cesaret verici olabilir ama asıl cesaret kendinizle yüzleşebilmektir )
Palyaço çok geç farketti bunu yapabilecek gücü kendisinde hiç bulamadı korkuyordu
Bütün yarım mutluluklarını toplayıp gitmeyi tercih etti ama birgün zamanı geldiginde tüm zırhını giyinip varolan o eksik parça için savaşıcak o gün gelene kadar palyaço savaşıcagı düşmanını içinde barındırıcak gittigi yerlere götürücek
İşte bunu fark ettigi gün palyaço büyüyecek
Sizde dileyin ağaçtan, güneşten, yaratıcıdan, heryerden herşeyden belki sizde birgün o içinizdeki eksik parçayı farkedersiniz
                                                  İYİ ŞANSLAR...

İçimden Geldi Yazdım İşte

Ben böyle olmasını istemedim hiç
Yalnız kalmayı
Arkamı döndüğümde gidenlerin uzaklaştığını izlemeyi
ve korkularıma sığınmayı
Her mücadelemde bir yenilgi yaşarken 
direnmeye çalıştıgım hayatta
daha derine battım
çıkmak istedikçe bataklığın içinden
dibe çekildim
korkuyorum
kendime açtıgım savaştan mağlup olmaktan
o kadar çok şey var ki korktuğum
insanlara göre en vurdum duymaz biriyim
yada fazla mutlu düşünürler
oysa gerçek şu ki
mutluyum
korkuyorum ama deniyorum
Hayatı gözyaşlarımla mahkum etmek yerine 
acaba mutlu olursam ne olur diyerek deniyorum
kendime karşı yenilmemek için deniyorum
umut etmek için deniyorum
korkuyorum ama deniyorum
her şeye rağmen devam edicem
çünkü bu oyunun sonunu görmek istiyorum 

İNSAN

Ne tuhaf demi insanlar
Sen ünlü birinin hayatına özenip ,onu lanetleyerek onun gibi olabilmek istersin
Oysa Afrikanin küçük köyünde veya Amazonda bir kabile yada Kutuplarda genç bir eskimo
Hayatla mücadele eder ve keşke dediği şey, senin yaşadığın hayattır ve neden diye sorgular
Aslında bunu sormayı en çok hakkedenimizde o dur

İnsanların hayatlarına o kadar değersiz bakar olmuşuz ki
Kimisi ayağı takılıp bir taşa düşer, kimisi ihmalden gider
Biz olağan diye bakarız yada sırf kendi menfaatlerimiz uğruna ,yitip giden canları yok sayıp,  acılarıyla gösteri yaparız
İzleyenler ise bize vicdanlı der
Oysa vicdanlı olan yaptığı iyiliği gizler yada akan gözyaşlarını siler

Ne tuhaf dimi insanlar
Hep bir şeyler yaparmış gibi gözükürler, koştururlar durmadan yorarlar
Hayatın verdikleri hiçbir zaman yetmez çünkü aç olan bedenleri değil ruhlarıdır
Doyumsuz olan gözleri değil, geçmişte bıraktıklarıdır
Oysa bunları hiçbir zaman tatmin edemiceklerdir ,kabullenmeleri gerekir

Ne tuhaf varlık bu insanlar
Birileri inanç uğruna birbirlerini keser oysa o bedeni senin inandıgın tanrı yaratmamış mıdır ki
Birileri tamir eder, varını yoğunu koyar
Birileri bu bedenleri acımasızca katleder zevk duyar
İşin tuhaf yanı bunu yapan insanda, inanan insan olmasıdır

Diyorum ya tuhaftır onlar
Unuturlar, en iyi yapabildikleri şeydir aslında , birazda bencildirler, geçmişte yaşamaya
Katliam olur , savaş çıkar , ihmalden insanlar ölür
Olur olur olur bir şeyler ve unutulur
Oysa kardeşi gider , sevdiği terk eder, canı yanar,unutmaz
Yaşanan o acıların illa bizim bedenlerimizde , yüreklerimizde olmasımı gerekir , sahiplenmeyi beceremez miyiz

Tuhaftır insanlar
Güç elde etmek uğruna feda edebilir herşeyini
Para uğruna verebilir , ruhunu , sevdiğini
Ün için unutabilir, yaşamını
Ulaşmak istediğinde, bu dünyanın değil midir
O zaman neyi götüreceksin sorgulamak gerekmez midir

Sonuç olarak anlatılacaklar bitmez 
yaşamak gerekir görmek için
daha ne yaşayacağız kim bilir.

MOTİVE OLSUN

ne olmak istediğimi biliyorum ve bu yol benim için zor ama 

bunları aşmalıyım ki anlam kazansın

daha başarmam gereken o kadar çok şey var ki

 hayallerim, ulaşmak istediklerim ve geride bırakıcaklarım.

her zaman güzel olmuyor , bazen yere düşüp dizlerimi parçalıyorum

geride bıraktıklarım dostlarım olabiliyo ve insan zamanla değişiyor

pembe dünyamda yeni renkler bazen acı versede , herbirinin bıraktıgı tecrübe

en zoru ise kaybedecegimi hissettiğim zamanlar bitti  diyorum ,nedense hiç beceremedim

arkamda bıraktıgım dostlarım geliyor aklıma, güvenmemeyi ilk onlardan tatmışım meğer ihanetleri can acıtsada unutuyorum arada

korkuyorum, başaramazsam diye ya ailen , sana inananlar 

ama gerçek şudur

bu senin yolun, seçimler , hatalar, azim, herşeyiyle sana ait

nerde duracagına yada nereye kadar gidecegine sen karar verirsin

benim bir hayalim var ve yolculugumun zirvesinde beni bekliyor göze alabilirim

bu yüzden bana ve benim gibi olanlara şans dileyin

onlar istediklerine ulaşabilecek olan insanlar ve denerler, bir çok defa denerler

YALNIZ ADAM

soğuk, sisli ve karanlık bulundugum nokta
 ne sondayın ,ne en başında
ne geçmişteyim ,nede yaşamam gereken hayallerde 
 yolun kenarında elimde dunden sakladıgım buruşmuş sigara parçası ve ben.
ellerim titriyor bogazımda kötü tat ve biraz hissizlik  değiştim diyorum kendime değiştim
  birbirinden habersiz bedenler yuvarlanıyor zamanı acımasızca alarak ömründen sanki en degerli  şeymiş gibi sımsıkı sarılmışlar
yalın ayak taş parcaları ile süslenmiş kagıt mendil satan kucuk adamlar ve dunyayı kendilerine vaadedmiş geniş göbekler ,savaşın kirli yüzünü görmezden gelen beyinler ve ilkler 
 bense duruyorum yolun kenarında gözlerimi kapıyorum

 genişşşşş bir ovadayım dizlerime kadar bugday taneleri sonra hafif soguk bir rüzgar yüzümde, denizin tuzlu kokusunu içime çekiyorumm koşuyorum taneler ellerimin arasından kayarken deli gibi bagırıyormmmm kuşlar eşlik ediyor senfonime ve gök olabildigince mavii sanki herşey benimmiş gibi gözlerimi açıyorum sigaramın son nefesi ve  yolun kenarı kalkıp yavaşça sessiz adımlarla yürüyorummm 

Bir Yanım Anlamsız Tutarsız

Yokluğunu hissettim bugün bilirsin özlemeyi beceremem ben , seni seviyorum demeyi, yutkunamicak kadar ağlamayı
İnsan bir defa darbe yiyince
Acılarıyla beraber duygularınıda gomuyor toprağa
Eskisi gibi geniş kahkahalar atmıyorum artık susuyorum
Akısına giden hayatın içinde biryerlerde biraz ben
Bir bez bebek aldım bugun ismini verdim
Hergun ona bizi anlatır oldum anılarımızı
Korkuyorum ya birgün unutursam..
Gittiğimiz yerleri ziyaret ediyorum
Acıyan yuzler gozlerini kaçırıyor benden
Merak etme beni arkadasların hep yanımdalar
Dibe vurdugum zamanlarda oldu evet isyan ettiğim
Ama olmuyo sensiz olmuyo işte
Tam 1 yıl oldu seni soğuk toprakta yalnız bırakalı
Senin sevdiğin çiçeklerden aldım 
Bekle Beni Geliyorum